Sa katahimikan ng madaling araw, isang bagyo ang sumisibol sa malayo. Bukas, pagsapit ng alas-diyes ng umaga, isang matinding alon ng pag-aalsa ang sasakop sa mga rehiyonal na wage boards sa National Capital Region (NCR), Calabarzon, at Western at Central Visayas. Hindi lang ito basta mga protesta. Ito’y mga sigaw ng paglaban mula sa Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP), isang socialist labor group na handang tumindig laban sa itinuturing nilang matinding kawalang-katarungan: ang Wage Order 25 ng Regional Tripartite Wages and Productivity Board (RTWPB).

Ang Wage Order 25, isang kautusan na sana’y nagdudulot ng kaginhawahan, ay nagpasiklab ng galit sa hanay ng manggagawang Pilipino. Ang pagkamuhi ng BMP ay ramdam, ang kanilang mga tinig ay hindi matitinag. “Workers are not beggars. Hindi kami pulubi. Ayaw namin ng barya,” ang kanilang sigaw, mga salitang tumatagos sa kalaliman ng matagal nang naipong pagkadismaya. Para sa kanila, ang kautusang ito ay hindi lang kakulangan—ito ay isang mapanganib na hakbang na nagbabanta sa dangal ng mga manggagawa sa buong bansa.

Pagdating ng Hulyo 10, ang mga lansangan ay magiging entablado ng matinding laban na ito. Sa harap ng mga tanggapan ng RTWPB, ang hangin ay magiging mabigat sa mga sigaw at plakard ng mga nagpoprotesta. Bawat tinig, isang patunay ng pakikibaka ng manggagawang Pilipino, ay hihingi ng pansin, hihingi ng hustisya.

Ang ugat ng alitan na ito ay nagsimula 35 taon na ang nakalilipas, sa pagsilang ng Wage Rationalization Act (RA6727). Itinatag noong 1989, ang batas na ito ay dinisenyo upang lumikha ng isang pare-parehong sistema ng sahod sa buong bansa. Subalit, para sa BMP at sa di mabilang na mga manggagawa, ito ay naging kasangkapan na nagbibigay-priyoridad sa kakayahan ng mga employer na magbayad kaysa sa pangunahing karapatan ng mga manggagawa na magkaroon ng disenteng sahod. Ang BMP ay matatag na naninindigan na ang batas na ito ay patuloy na nabigo na tugunan ang matinding realidad na kinakaharap ng mga manggagawa.

Sa loob ng mga dekada, ang mga manggagawang Pilipino ay nagtitiis sa mga kalagayang nag-aalok ng kaunting pag-asa para sa pag-unlad. Ang mga pangako ng paglago ng ekonomiya at kasaganaan ay walang saysay sa pandinig ng mga araw-araw na nagpapagal na ang sahod ay kapos. Ang pagkadismaya ay naipon, bawat wage order ay nakikita bilang isang pagtataksil sa pakikibaka ng mga manggagawa para sa tamang sahod. Ang Wage Order 25 ay ang pinakabagong dagok sa isang mahabang listahan ng mga pagkabigo, ngunit para sa BMP, ito na ang huling patak.

Ang mga protesta bukas ay hindi lang tungkol sa isang kautusan sa sahod; ito ay tungkol sa isang sistematikong isyu na matagal nang nagpapahirap sa hanay ng manggagawa. Ang mensahe ng BMP ay malinaw: tama na. Sila ay nananawagan ng radikal na pagbabago, ng pagtatapos ng panahon ng wage rationalization na nag-iiwan sa mga manggagawa ng mumong sahod habang yumayaman ang mga employer. Ang bise presidente ng BMP na si Dominic Dilao ay binibigyang-diin ang bigat ng sitwasyon, nananawagan sa bayan na makiisa sa mga manggagawa. Para sa kanya, ito ay laban para sa dignidad, para sa karapatang mabuhay, hindi lang mag-survive.

Sa puso ng abalang NCR, sa mabilis na umuunlad na Calabarzon, at sa matatag na rehiyon ng Western at Central Visayas, ang mga protesta ay magaganap. Bawat lokasyon ay magsasalamin ng kolektibong hinaing ng mga manggagawa. Ang mga tinig ng mga manggagawa, nagkakaisa sa kanilang layunin, ay hindi magpapatahimik. Sila ay nananawagan ng higit pa sa simpleng pagtaas ng sahod—sila ay nananawagan ng respeto, pagkilala, at isang batayang pagbabago sa kung paano pinahahalagahan ang paggawa sa bansang ito.

Ang mga lansangan ay mag-aalab sa enerhiya ng BMP at ng kanilang mga tagasuporta. Ang mga plakard ay iwawagayway, ang mga islogan ay isisigaw, at ang hangin ay magkakaroon ng damdaming puno ng pangangailangan. Ito ay hindi lamang protesta; ito ay isang kilusan, isang panawagan para sa lahat ng manggagawang nakaramdam ng kawalang-katarungan sa kanilang sahod. Ang BMP ang nangunguna sa labanang ito, ngunit ang kanilang pakikibaka ay para sa bawat manggagawa sa bansa.

Paglubog ng araw sa Hulyo 10, ang epekto ng mga protestang ito ay magsisimulang mabuo. Makikinig kaya ang gobyerno at mga employer sa sigaw ng mga manggagawa? Magkakaroon ba ng pagbabago, isang pagkilos patungo sa mas makatarungang sistema ng sahod? O ito’y magiging isa na namang kabanata sa mahabang kwento ng pagsasamantala sa manggagawa?

Para sa mga nasa unahan ng labanang ito, bukas ay araw ng paghuhusga. Ang BMP, kasama ang kanilang hindi matitinag na determinasyon, ay handang harapin ang mga hamon. Sila ay handang lumaban, hindi lang para sa kanilang sarili, kundi para sa bawat manggagawang Pilipino na nangangarap ng buhay na may dignidad at katarungan. Ang kanilang mensahe ay malakas at malinaw: sapat na ang mumong sahod, sapat na ang mga walang laman na pangako. Ang oras ng pagbabago ay ngayon na.

Para sa karagdagang detalye sa mga protesta, makipag-ugnayan kay BMP Vice President Dominic Dilao sa 09394984280.